I have no right to love you
When I chose to walk away
I have no right to miss you
When I didn't wanna stay
And I have no right to need you
And I knew what my heart was gonna lose
I have no right to love you
But I do
I still do
سالها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم
تا به فتویّ خِرَد حرص به زندان کردم
من به سرمنزلِ عَنْقا نه به خود بُردم راه
قطعِ این مرحله با مرغِ سلیمان کردم
سایهای بر دلِ ریشم فِکَن ای گنجِ روان
که من این خانه به سودایِ تو ویران کردم
توبه کردم که نبوسم لبِ ساقی و کنون
میگَزَم لب که چرا گوش به نادان کردم
در خِلافآمدِ عادت بطلب کام! که من
کسب جمعیت از آن زلفِ پریشان کردم
نقش مستوری و مستی نه به دستِ من و توست
آن چه سلطانِ ازل گفت بکن، آن کردم
دارم از لطفِ ازل جنَّتِ فردوس طمع
گرچه دربانی میخانه فراوان کردم
این که پیرانهسَرَم صحبتِ یوسف بنواخت
اجر صبریست که در کلبهٔ احزان کردم
صبحخیزی و سلامت طلبی چون حافظ
هر چه کردم همه از دولتِ قرآن کردم
گر به دیوانِ غزل صدرنشینم چه عجب؟
سالها بندگیِ صاحبِ دیوان کردم
ﻫﺮ ﻗﺸﻨﮕﻰ ﺑﻮد ﻗﺸﻨﮕﻴﺶ ﻛﺎﻣﻠﻮ ﺷﻴﺶ دﻧﮓ ﻧﻴ.
ﻏﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮت ﻛﻪ ﺑﻴﻨﻘﺼﻰ و ﺳﺮﺗﺎﭘﺎ ﻗﺸﻨﮓ
...
دﻳﺪﻧﻮ ﻧﺎدﻳﺪﻧﺘ، ﭘﻴﺪا و ﻧﺎﭘﻴﺪا ﻗﺸﻨﮓ
...
ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻴﺖ ﻧﺎز و ﻧﺎز، اﻧﺪازﻫﻰ دﻧﻴﺎ ﻗﺸﻨﮓ