این روزها آنقدر شلوغم که برای چند ساعتی فراموشش کرده بودم و با اینکه این پست را آماده کرده بودم، حساب زمان از دستم در رفت و پنجشنبه ام جمعه شد! امیدوارکننده بود اینکه شاید بیایند روزهایی که کمتر به او فکر کنم...
خیلی غمانگیزه که آدم دلش برای کسی که فراموشش کرده، قلبش رو شکسته و همه چیز رو ازش گرفته، این همه تنگ بشه! چقدر من عاشق بودم... هستم...
امیدوارم شاد باشی حتی اگه دیگه لحظه ای به من فکر نمیکنی.
یکی و خواستی و رفته من میفهمم که چه سخته
داره با خاطره بازی میگذره روزای هفته
وسط این همه کابوس یادش آرومت نکرده
آرزو کن اگه شاده دیگه هیچ وقت برنگرده
عشق آدم هرجا باشه یادش آرزو میسازه
پس به یاد اون شروع کن با یه آرزوی تازه
خنده های تو مرا باز از این فاصله کشت… قهر نه دوری تو قلب مرا بی گله کُشت!
موج موهای بلند تو مرا غرق نکرد، حسم از سردی این بی خبری فرق نکرد
امروز خیلی دلتنگم...
اکنون بنظر می رسد صبور تر شدهام اما چراغی در وجودم خاموش شده است که دوست داشتم تا ابد روشن بماند.